Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Θέμα: “ Διευκρίνιση για την παραμονή των εκπαιδευτικών στο σχολείο πέραν του διδακτικού τους ωραρίου”.



 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ
  
ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ ΓΡΑΦΕΙΟ
ΝΟΜΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ
Ιωάννινα, 13-11-2013
Αρ. Πρωτ.:Φ.2.1/7125


Διεύθυνση:
Ανεξαρτησίας 146
ΠΡΟΣ
- Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας  Εκπαίδευσης Ηπείρου.

- Σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ηπείρου (μέσω των Δ/νσεων).
Τ.Κ. - Πόλη:
45444 – Ιωάννινα


Ιστοσελίδα:
srv-ipeir.pde.sch.gr


Πληροφορίες:
Κ. Νέος


Τηλέφωνο:
2651083989


FAX:
2651083974




Θέμα: “ Διευκρίνιση για την παραμονή των εκπαιδευτικών στο σχολείο πέραν  του διδακτικού τους ωραρίου”.
Σχ: υπ'αριθ. Φ.2.1/6740/4-11-2013

          Σε συνέχεια του από 4-11-2013 εγγράφου μας, σας διευκρινίζουμε ότι ο εκπαιδευτικός που ολοκλήρωσε τις ώρες διδασκαλίας του, δύναται να αποχωρήσει από το σχολείο, εκτός και αν του έχει ανατεθεί συγκεκριμένο έργο από τα όργανα διοίκησης του σχολείου, σύμφωνα με τα άρθρο 13 παρ. 8 και 14 παρ. 20 του Ν. 1566/1985. 
Η Περιφερειακή Διευθύντρια

 Θεοδώρα Χουλιάρα

Η Ελλάδα έχει τα υψηλότερα τέλη κυκλοφορίας στην Ευρώπη

Η Ελλάδα έχει τα υψηλότερα τέλη κυκλοφορίας στην Ευρώπη και αυτό είναι μία ακόμη επιτυχία για το κυβερνητικό success story που κατέχει αμέτρητες αρνητικές πρωτιές.

Μετά τις τιμές ρεκόρ στο πετρέλαιο θέρμανσης, ας δούμε τι συμβαίνει στα τέλη κυκλοφορίας:

Tα τέλη κυκλοφορίας στα ακόλουθα αυτοκίνητα, για το έτος 2014, στην Ελλάδα είναι:


120 ευρώ: Fiat 500 (0,9 TwinAir BlackJack 3DR) 875 cc

135 ευρώ: Fiat Punto Evo (Hatch 5DR 1.3 Multijet DPF SS 75) 1.284 cc

240 ευρώ: Audi A1 (Tronic 1.4 TFSI S Σειρά S) 1.390 cc

265 ευρώ: Ford Fiesta (2011) 1.596 cc

300 ευρώ: Ford Mondeo (2.0 TDCi Titanium X Sport) 1.997 cc

660 ευρώ: Audi A6 (2011) 1.968 cc

Συγκρίνοντας τα τέλη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες:

Για το μικρό Fiat 875 cc, οι Γερμανοί πληρώνουν 17 ευρώ, οι Ούγγροι 30 ευρώ, οι Ρουμάνοι 29 ευρώ, ενώ στη Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τα τέλη είναι μηδέν.

Για το Audi A1, ο φόρος είναι 240 ευρώ στην Ελλάδα, 131 ευρώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, 64 ευρώ στην Ισπανία και στη Λιθουανία είναι μηδέν.

Για το Ford Fiesta, ο φόρος είναι μηδέν στην Τσεχία, 30 ευρώ στην Ουγγαρία και 34 ευρώ στη Ρουμανία.

Για το Audi A6, τα ετήσια τέλη κυκλοφορίας στη Γαλλία είναι 160 ευρώ, στην Ιταλία 503 ευρώ, σε ευρώ στη Ρουμανία 55 και, τέλος, στη Βρετανία τα τέλη είναι μηδέν.

Παιδαγωγός με όλη τη σημασία της λέξης...


«Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε' δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα.
Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο.

Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας.

Η κυρία Τζοβάννα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά.

Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.

Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητού το ιστορικό.

Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!

Η δασκάλα της Α' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Η δασκάλα της Β' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».

Η δασκάλα της Γ' δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα».

Η δασκάλα της Δ' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».

Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της.

Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου.

Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Η κυρία Τζοβάννα δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων.

Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι ένα τέταρτο γεμάτο άρωμα.

Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει «κυρία Τζοβάννα σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου».

Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.

Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν.

Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του, και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα.

Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο.

Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μετά τέσσερα χρόνια πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του, και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις.

Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή.

Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα.

Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό.

Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.

Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν.

Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού.

Βεβαίως η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε. Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα -χρόνια πίσω. Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες.

Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί.

Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κ. Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστεύατε σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».

Η κυρία Τζοβάννα με δάκρυα στα μάτια ψιθύρισε: «Μάνο μου λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα»».

Έρχεται το ηλεκτρονικό ασφαλιστικό βιογραφικό

Στο διαδίκτυο οι βουλευτικές αποζημιώσεις

Είμαι πάντα παρών. Δεν το βλέπεις; Είμαι ο δάσκαλος/η δασκάλα του παιδιού σου.

Είμαι παρών για να το παραλάβω. Είμαι παρών κι όταν εσύ αργείς να 'ρθεις γιατί κάτι σου έτυχε . ξέρω, είναι ανθρώπινο.

Είμαι παρών στην τάξη .με τα χίλια μάτια και τα δυο χιλιάδες αυτιά μου.

Είμαι παρών για να του πιάσω το χεράκι όταν οι γραμμούλες χορεύουν.

Είμαι παρών για να του μάθω το "τ-α τα". Είμαι παρών για να του μάθω τι είναι "αλληλεγγύη", "ευθύνη".


Είμαι παρών όταν ρωτάει. Δεν έχω όλες τις απαντήσεις, μα του μαθαίνω πώς να τις αναζητά.

Είμαι παρών όταν ανοίγει η μύτη του, όταν ανεβάζει πυρετό, όταν του βγαίνει το δοντάκι.

Είμαι παρών όταν χρειάζεται βοήθεια και ενθάρρυνση.
Είμαι παρών όταν νιώθει στενοχωρημένο.

Είμαι παρών στην αυλή , στο διάδρομο, στις σκάλες,για να σιγουρευτώ ότι είναι ασφαλές.

Είμαι παρών για να προλάβω ή να διαχειριστώ τους καβγάδες.

Είμαι παρών για να φροντίσω το γρατζουνισμένο γόνατο, να δέσω τα λυμένα κορδόνια, να του θυμίσω να φορέσει ζακέτα ή καπέλο.

Είμαι παρών στα παρασκήνια, για να το καμαρώνω κι εγώ μαζί μ' εσένα όταν παίζει θέατρο ή τραγουδά ή απαγγέλλει.
Είμαι παρών σ' όλες τις διδακτικές επισκέψεις, όπου εσύ ίσως και να μην προλαβαίνεις να το πας: στο μουσείο, στη συναυλία, στη βιβλιοθήκη, στο θέατρο, στη φύση, στην εκκλησία.
Είμαι παρών για να αντιληφθώ αν κάποιο πεινάει,πονάει ή . κάτι χειρότερο.
Ε
ίμαι παρών .
Ξέρεις ότι είμαι παρών .πάντα παρών!
Μην πιστέψεις κανέναν που θα σου πει το αντίθετο
.

ΟΑΕΔ τα οριστικά αποτελέσματα για τα πεντάμηνα σε δήμους όλα τα ονόματα ποιοι προσλαμβάνονται

Παιδικά άγχη: "Μαμά, μπαμπά, φοβάμαι το σκοτάδι"

Ο φόβος είναι ένα από τα πιο κοινά συναισθήματα του ανθρώπου και αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση απέναντι σε έναν πραγματικό ή αναμενόμενο κίνδυνο. Στην ουσία, είναι μια αντίδραση προσαρμογής που είναι απαραίτητη για την προστασία και την επιβίωσή μας.
Όλα τα παιδιά, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, βιώνουν ποικίλους φόβους που είναι φυσιολογικοί, συνήθως μικρής διάρκειας και διαφέρουν από παιδί σε παιδί αλλά και από ηλικία σε ηλικία. Μπορεί να εμφανιστούν από νωρίς και να συνεχιστούν μέχρι και την εφηβική ή ακόμα και την ενήλικη ζωή. Σε αντίθετη περίπτωση να ξεχαστούν και να εμφανιστούν πάλι στην ώριμη ηλικία. Γενικότερα, ο φόβος είναι ένα χρήσιμο κομμάτι της ζωής μας και αποτελεί μέρος της φυσιαολογικής ανάπτυξης των παιδιών.
Πώς προκαλούνται οι φόβοι στα παιδιά;
Οι φόβοι μπορεί να είναι είτε έμφυτοι είτε επίκτητοι. Έμφυτοι είναι όσοι παρουσιάζονται στο παιδί χωρίς συγκεκριμένο ερέθισμα από το περιβάλλον, όπως  ο φόβος του πόνου, του ύψους, του δυνατού θορύβου, ή ως αντίδραση σε φυσικά κυρίως φαινόμενα, όπως η αστραπή ή ο σεισμός. Αρκετές φορές, όμως, δεν υπάρχουν πραγματικές αιτίες που τα κάνουν να φοβούνται. Τότε μιλάμε για επίκτητους φόβους, οι οποίοι μπορεί να προέλθουν από ερεθίσματα του περιβάλλοντος, όπως η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, τα παραμύθια ή ακόμα και οι ίδιοι οι άνθρωποι.
Βασικοί παράγοντες στη δημιουργία των φόβων μπορεί να είναι:
• Οι προηγούμενες αρνητικές εμπειρίες του παιδιού, π.χ. με ένα ζώο ή ένα αντικείμενο.
• Το άγνωστο. Αφορά καταστάσεις, ζώα ή αντικείμενα που δε γνωρίζει το παιδί και μπορεί να τα θεωρήσει επικίνδυνα ή απειλητικά. Για παράδειγμα, ένας κεραυνός ή άλλος δυνατός θόρυβος, που διαταράσσει την ησυχία του, μπορεί να του προκαλέσει ανασφάλεια και φόβο.
•  Η αναπτυξιακή ηλικία του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία φόβων. Το παιδί από την μια επιθυμεί και επιδιώκει να ανεξαρτητοποιηθεί από τους ενήλικες, ενώ από την άλλη φοβάται μη χάσει την αγάπη των γονιών του. Ο φόβος λοιπόν αυτός, μπορεί να πάρει τη μορφή τεράτων ή φαντασμάτων που το απειλούν.
• Τα πρότυπα των γονέων. Πολλές φορές οι γονείς που φοβούνται και ανησυχούν για διάφορα πράγματα, όπως τα αεροπλάνα ή τα ζώα, ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά τα παιδιά τους και να διαμορφώσουν κι εκείνα ανάλογες συμπεριφορές. Επίσης, στην περίπτωση που γίνονται υπερπροστατευτικοί, καλλιεργούν το έδαφος για να αναπτυχθούν φόβοι.
• Η αγωγή που ασκείται από την οικογένεια. Αφορά περιπτώσεις που οι γονείς χρησιμοποιούν το φόβο ως μέσο πειθαρχίας των παιδιών, π.χ. «Κάθισε καλά, αλλιώς θα φωνάξω τον μπαμπούλα», είναι πιθανό τα παιδιά να αποκτήσουν φόβους και ανασφάλειες.
• Οι οικογενειακές σχέσεις και το κλίμα στην οικογένεια. Όταν το παιδί ζει σε περιβάλλον με συγκρούσεις, εντάσεις, φωνές και έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των μελών της, είναι πιθανό να βιώνει άγχος, ανησυχία και ανασφάλεια. Ένα τέτοιο κλίμα ευνοεί τη δημιουργία φόβων .
• Οι αλλαγές που συμβαίνουν στο περιβάλλον του παιδιού, όπως κάποια αρρώστια, θάνατος, χωρισμός, μπορεί να επηρεάσουν το παιδί και να του δημιουργήσουν συναισθήματα ανασφάλειας και άγχους.
  Πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα παιδιά φοβούνται;
Τα παιδιά, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, μπορεί να μην είναι σε θέση να εκφράσουν λεκτικά τους φόβους τους, αλλά μπορεί να παραπονεθούν για διάφορα σωματικά συμπτώματα που να τους υποδηλώνουν, όπως:
• πόνο στην κοιλιά
• εφίδρωση 
• ταχυπαλμία 
• τρόμο
• ζάλη
• άρνηση να πάνε στο σχολείο ή να βρεθούν σε καταστάσεις που ξέρουν ότι θα φοβηθούν 
• νυχτερινή ενούρηση
• ξαφνικά κλάματα
• επιμονή να είναι συνέχεια μαζί με τους γονείς τους
• τρομακτικά όνειρα
  Από την άλλη, οι έφηβοι μπορούν πιο εύκολα να εκφράσουν τους φόβους τους με λέξεις, αλλά πάλι δεν είναι σπάνιο να το κρύβουν και να μην εκφράζονται.
   Κοινοί φόβοι στα παιδιά:
   Κάποιοι φόβοι είναι κοινοί σε όλα τα παιδιά και εκδηλώνονται ήδη από τη γέννησή τους. Αυτοί είναι ο φόβος του αποχωρισμού και ο φόβος προς τα ξένα πρόσωπα, που αποτελούν απόρροια του δεσμού με τη μητέρα και είναι ένα φυσιολογικό και αναπόφευκτο στάδιο στην ανάπτυξη του κάθε παιδιού. Πιο συγκεκριμένα:
• Ο φόβος του αποχωρισμού. Εμφανίζεται στην ηλικία των 7 -12 μηνών και κορυφώνεται  γύρω στον 15ο –18ο μήνα, ενώ εξαφανίζεται εντελώς στο 3ο έτος. Το βρέφος επιθυμεί και προσπαθεί να βρίσκεται κοντά στη μητέρα του για να νιώθει ασφάλεια. Αντίθετα, στην απουσία της διακατέχεται από άγχος και αβεβαιότητα, που εκδηλώνεται με κλάματα και διαμαρτυρίες. Ο φόβος αυτός εμφανίζεται κατά την περίοδο όπου αναπτύσσεται η προσκόλληση, δηλαδή ο δυνατός συναισθηματικός δεσμός, ανάμεσα στο βρέφος και τη μητέρα του.
• Ο φόβος προς τα ξένα πρόσωπα. Εμφανίζεται στην ηλικία των 8 -12 μηνών, τότε δηλαδή που το βρέφος αναπτύσσει προσκόλληση προς ένα άτομο, συνήθως τη μητέρα, και περιλαμβάνει την έντονη ανησυχία και το άγχος του βρέφους, όταν το πλησιάζει άγνωστο πρόσωπο. Αυτό σημαίνει ότι το βρέφος έχει αρχίσει να αναπτύσσει κάποιες γνωστικές ικανότητες, καθώς αντιλαμβάνεται τις διαφορές μεταξύ των ξένων και των γονιών του.
  Αυτή η ανησυχία και οι φόβοι των βρεφών μετριάζονται, όταν εξασφαλίζεται η σταθερή παρουσία της μητέρας, τουλάχιστον τους πρώτους μήνες, ώστε να αισθάνεται ασφαλές το παιδί.
  Άλλοι συνηθισμένοι φόβοι:
   Από την ηλικία των 18 μηνών έως και 6 ετών, τα παιδιά συνήθως βιώνουν ορισμένους φόβους.  Αυτοί μπορεί να διαφοροποιούνται από παιδί σε παιδί και δεν είναι απαραίτητο να εμφανιστούν όλοι. Ο φόβος, παρουσιάζεται σε συγκεκριμένες στιγμές στην παιδική ηλικία. Συνήθως, εμφανίζεται σε περιόδους που το παιδί μαθαίνει γρήγορα καινούρια πράγματα και αποκτά νέες ικανότητες. Είναι ένας «τρόπος» για να εκφράσει το παιδί την αγωνία του για τη νέα ανεξαρτησία που αποκτά και ταυτόχρονα το ενεργοποιεί για να αντιμετωπίσει τις αλλαγές που συμβαίνουν γύρω του με τις νέες καταστάσεις και να προσαρμοστεί σε αυτές.
Τα πιο συχνά είδη φόβων που εμφανίζονται σε αυτές τις ηλικίες είναι:
• Φόβος για τα ζώα. Καθώς το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί τη δική του επιθετικότητα, μπορεί να φοβηθεί ο,τιδήποτε θεωρεί ότι μπορεί να του επιτεθεί ή να το δαγκώσει.
• Φόβος για το σκοτάδι και τα φαντάσματα. Συνήθως, εμφανίζεται στα παιδιά μετά την ηλικία των 2 ετών και σχετίζεται με την ανάπτυξη της φαντασίας τους. Για αυτό πολλές φορές, φοβούνται και με τα παραμύθια. Παρόλο που μπορεί να θέλουν να τα ακούνε, ορισμένα παραμύθια με θηρία, κακούς λύκους, μητριές, σκοτωμούς κ.λ.π. είναι ακατάλληλα για τα παιδιά, καθώς συνηθίζουν να τα μεταφέρουν  στην καθημερινή τους ζωή με αποτέλεσμα  ν’ αρχίσουν να φοβούνται διάφορες καταστάσεις, πράγματα ή πρόσωπα.
• Φόβος για ισχυρούς θορύβους. Το παιδί τρομάζει στο άκουσμα της σειρήνας της πυροσβεστικής, του ασθενοφόρου, στο απότομο κλείσιμο της πόρτας. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της ανάγκης του να γνωρίσει και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Επομένως, οι άγνωστοι και ισχυροί θόρυβοι το τρομοκρατούν.
• Φόβος για τα ύψη. Το παιδί φοβάται μην πέσει από τα έπιπλα ή το παράθυρο. Οι φόβοι αυτοί εμφανίζονται μετά τα 3 χρόνια, καθώς το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί τον πραγματικό κίνδυνο μιας πτώσης και νιώθει την ανάγκη να προστατεύσει τον εαυτό του. Ο φόβος αυτός μπορεί να αυξάνεται και να παραμείνει και σε μεγαλύτερες ηλικίες.
• Φόβος για τον θάνατο των γονέων. Στην ηλικία των 4 -5 ετών, τα παιδιά αρχίζουν να έχουν υπαρξιακές αγωνίες και να φοβούνται καταστάσεις που δε μπορούν να ελέγξουν, οι οποίες σχετίζονται είτε με το χαμό του γονιού είτε με το δικό τους θάνατο. Στην ουσία, πρόκειται για φυσιολογικά συναισθήματα, με τα οποία το παιδί εκφράζει την ανάγκη του για διαβεβαίωση από τους γονείς του ότι θα είναι δίπλα του για να το προστατεύουν και ότι δε θα το αφήσουν να βρεθεί σε κίνδυνο.
• Φόβος για την αποτυχία. Όλα τα παιδιά φοβούνται την αποτυχία. Αν και ο φόβος αυτός μπορεί να τα βοηθήσει να βελτιωθούν, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να τα αποδιοργανώσει. Σε κάθε  περίπτωση, το σημαντικό είναι να δοθεί στο παιδί το μήνυμα ότι το εκτιμάμε και το δεχόμαστε όπως είναι, παρέχοντάς του παράλληλα ευκαιρίες να επιτύχει σε πράγματα που ξέρουμε ότι μπορεί  να τα καταφέρει.
• Φόβος για τους τραυματισμούς και τα ατυχήματα. Στην ηλικία των τεσσάρων, το παιδί αναπτύσσει συνείδηση του σώματός του. Κατανοεί ότι το σώμα του τού είναι απαραίτητο για να μπορέσει να ζήσει και ότι μπορεί να τραυματιστεί, αν δεν προσέξει. Εξάλλου, σ΄ αυτήν την ηλικία, τα παιδιά γίνονται ιδιαίτερα παρατηρητικά όταν ακούν για ποντίκια ή έντομα που μπορούν να σκάψουν παντού. Ποιος του εξασφαλίζει ότι δε θα το φάνε και το ίδιο;
  Οι φόβοι του παιδιού διαφοροποιούνται, καθώς μεγαλώνει. Μετά την προσχολική ηλικία, παρατηρείται ότι μειώνονται οι φόβοι για το σκοτάδι και τα φαντάσματα αλλά παράλληλα  κάποιο παραμένουν, όπως π.χ. για τα ζώα, ή εμφανίζονται νέοι. Συγκεκριμένα, με την πάροδο του χρόνου, το μεγαλύτερο παιδί μπορεί να φοβάται πιο έντονα τα άγνωστα πρόσωπα, απ΄ ό,τι σε μικρότερη ηλικία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχει αποκτήσει περισσότερη εμπειρία με ανθρώπους αλλά και στις προειδοποιήσεις που έχει ακούσει από τους γονείς του, σχετικά με τους κινδύνους που μπορεί να συναντήσει, όπως «Μη μιλάς σε αγνώστους»  κ.λ.π..
  Τέλος παρατηρείται, φαίνεται ότι από τα 7 χρόνια και μετά, εμφανίζεται ο φόβος για τις φυσικές καταστροφές, καθώς το παιδί αρχίζει να κατανοεί καλύτερα τα φυσικά φαινόμενα και τις συνέπειες που μπορεί να έχουν.

Πώς μπορούν οι γονείς να αντιμετωπίσουν τους φόβους του παιδιού;
  Είναι γεγονός, ότι οι γονείς μπορούν να δημιουργήσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις τόσο για την πρόληψη, όσο και για την αντιμετώπιση των φόβων των παιδιών τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν:
• Υπάρχει ένα ήρεμο οικογενειακό κλίμα, όπου διέπεται από αλληλοσεβασμό και εμπιστοσύνη. Με αυτό τον τρόπο, τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια και απολαμβάνουν την αγάπη και τη στοργή των γονιών τους. Έτσι, αποκτούν θάρρος και δύναμη για να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες τους.
• Ακούτε προσεχτικά ο,τιδήποτε έχει να σας πει το παιδί ή παρατηρείστε αν υπάρχει κάτι ανησυχητικό στη συμπεριφορά του.
• Δείχνετε κατανόηση στους φόβους των παιδιών σας. Είναι σημαντικό να τα βοηθήσετε να καταλάβουν ότι  είναι φυσιολογικό να φοβούνται και να ανησυχούν για μερικά πράγματα, χωρίς να προσπαθήσετε όμως να τους υποτιμήσετε ή να τους κοροϊδέψετε (π.χ. «Δεν ντρέπεσαι, ολόκληρος άντρας να φοβάσαι το σκοτάδι;»), αλλά ούτε και να τους δώσετε το μήνυμα ότι οι φόβοι τους είναι αδικαιολόγητοι. Ωστόσο, η υπερβολική ανησυχία σας, δεν θα τα βοηθήσει, καθώς η συμπεριφορά αυτή ακυρώνει τη γονεϊκή σας δύναμη και προκαλεί επιπλέον ανασφάλεια .
• Καθησυχάζετε τα παιδιά σας, όταν τα βλέπετε να αγωνιούν και προσπαθείτε να τα κάνετε να νιώσουν καλύτερα.
• Διαβεβαιώνετε το παιδί,  ότι όλα τα παιδιά έχουν παρόμοιους φόβους και καθώς μεγαλώνει θα μάθει να τους αντιμετωπίζει και να τους ξεπερνάει.
• Βρίσκετε πρακτικούς τρόπους να αντιμετωπίσετε τους φόβους των παιδιών, π.χ.:
- Αν το παιδί φοβάται το σκοτάδι, μπορείτε να  αφήσετε ένα φωτάκι αναμμένο, ώστε να νιώθει καλύτερα.
- Διαβάστε του βιβλία γύρω από το θέμα που φοβάται, ώστε να μπορέσει σταδιακά να το καταπολεμήσει.
- Εξομολογηθείτε στα παιδιά σας και τους δικούς σας φόβους (έτσι θα νιώθει ότι  δεν είναι μόνο του).
- Βοηθήστε το να εξοικειωθεί σταδιακά με αυτό που το φοβίζει, κρατώντας το στην αγκαλιά σας, για να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια.
- Μην το πιέζετε να ξεπεράσει τους φόβους του. Δώστε πρώτοι εσείς το καλό παράδειγμα, π.χ.  αν  φοβάται τη θάλασσα, μην το αναγκάσετε να κολυμπήσει. Aπολαύστε εσείς το μπάνιο σας, χωρίς όμως να επιμένετε να σας ακολουθήσει. Απλά ενθαρρύνετέ το.
- Συζητήσετε και δώστε εξηγήσεις για ζητήματα που μπορεί να τα φοβίζουν, αλλά μην επιμείνετε πολύ αν δείτε ότι ο φόβος του παιδιού μονοπωλεί τις συζητήσεις σας.
- Ελέγξτε τι βλέπει στην τηλεόραση. Ακόμη και τα παιδικά προγράμματα μπορεί να το τρομάξουν, ειδικά λίγο πριν την ώρα του ύπνου.
   Γενικότερα, καλό θα ήταν να μην αλλάζει συχνά η καθημερινότητα των παιδιών ή ακόμα κι αν χρειαστεί, να τα προετοιμάζετε για τις αλλαγές που θα επέλθουν. Η ρουτίνα στην ζωή τους τα βοηθάει να νιώθουν ασφάλεια.
Πότε όμως οι φόβοι μπορεί να γίνουν φοβίες;
  Οι φόβοι στην παιδική ηλικία θεωρούνται φυσιολογικοί και σταδιακά υποχωρούν, καθώς το παιδί μεγαλώνει και ωριμάζει. Όταν όμως, δε φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιμένουν και σε μεγαλύτερες ηλικίες και αρχίζουν να επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του παιδιού, τη σχολική του απόδοση και την κοινωνικοποίησή του, τότε πιθανόν να έχουν εξελιχθεί σε φοβία για συγκεκριμένο αντικείμενο ή κατάσταση.
 Με τον όρο «φοβία» εννοούμε έναν επίμονο, έντονο, διαρκή και παράλογο φόβο για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, χώρο, κατάσταση ή δραστηριότητα που επηρεάζει αρνητικά την καθημερινή λειτουργία του ατόμου.
 Σε γενικές γραμμές, οι παιδικοί φόβοι δεν χρειάζεται να μας ανησυχούν υπερβολικά ώστε να χρειαστεί να  απευθυνθούμε άμεσα σε έναν ειδικό. Αν όμως, παρά τη συστηματική προσπάθεια των γονέων, το παιδί δε μπορεί να αντιμετωπίσει τους φόβους του, αλλά συνεχίζουν να εκδηλώνονται με μεγάλη ένταση, διάρκεια και συχνότητα, και να κυριεύουν τη ζωή του, τότε οι γονείς καλό θα ήταν να συμβουλευτούν κάποιο ειδικό.
Έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά που έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, ικανότητα να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις, έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν  φόβους ή ακόμα κι αν εμφανιστούν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.  Γι’ αυτό είναι σημαντικό, να ενισχύσουμε τα παιδιά από πολύ νωρίς να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους, αλλά ταυτόχρονα να είμαστε δίπλα τους, προσφέροντάς τους την ασφάλεια που χρειάζονται.

Τι κάνει το παιδί να έχει αδυναμία στον ένα γονιό;

Η εξελικτική φάση του παιδιού
«Συνήθως τα παιδιά, μέχρι τα 2 τους χρόνια, είναι περισσότερο κοντά με τη μητέρα», λέει η κ. Σφήκα. Η μητέρα είναι αυτή που περνά χρόνο με το μωρό, το θηλάζει και το φροντίζει, ενώ ο πατέρας, ο οποίος συνήθως λείπει περισσότερο από το σπίτι γιατί εργάζεται, μέχρι τότε υπάρχει στην οικογένεια για να βοηθά τη μητέρα.
Καθώς το παιδί από μωρό γίνεται νήπιο και έχει συνηθίσει τη συνεχή επαφή με τη μητέρα μπορεί να δυσκολεύεται να δεχτεί την επαφή με τον πατέρα. «Με το να απορρίπτει ένα νήπιο ηλικίας 2-3 ετών τον πατέρα του δεν θέλει να δείξει προτίμηση στον άλλον γονιό, αλλά θυμό», λέει η ψυχολόγος.
Με την στάση του αυτή το παιδί θέλει να πει κάτι στον γονιό, π.χ. «δεν σε θέλω γιατί δε με θέλεις», επειδή μέχρι πρόσφατα είχε μάθει να περνά περισσότερο χρόνο με τον άλλον. Σημαντικό ρόλο παίζει και η στάση των δύο γονιών απέναντι στο νήπιο. Αν, δηλαδή, ο ένας (π.χ. ο μπαμπάς) είναι αυτός που βάζει τα όρια στο σπίτι, ενώ ο άλλος όχι, το παιδί βραχυπρόθεσμα προτιμά τον «καλό» γονιό. Έτσι, το παιδί μπορεί με τη συμπεριφορά του να θέλει να πει «γίνε λιγότερο αυστηρός».
Όπως λέει η κ. Σφήκα, συνήθως από την ηλικία των 3 ετών και μετά, οπότε μπαίνει στο οιδιπόδειο στάδιο, το παιδί αρχίζει να έχει αδυναμία στον ετερόφυλο γονιό. Έτσι, από τα 3 και μετά το κορίτσι αρχίζει να «δένεται» περισσότερο με τον μπαμπά και το αγόρι με τη μαμά. Φαίνεται, δηλαδή, να ισχύει ότι «μέχρι τα 3 χρόνια το παιδί δείχνει μεγαλύτερη προτίμηση στον γονιό που το φροντίζει και μετά τα 3 στον γονιό που το παίζει».
Συνεπώς, η όποια απόρριψη μπορεί να δείχνει το παιδί προς τον πατέρα μέχρι εκείνη την ηλικία μπορεί είναι φυσιολογική, ενώ εξίσου φυσιολογική είναι η ροπή προς τον ετερόφυλο γονιό από την ηλικία εκείνη και μετά. Όπως σε κάθε εξελικτικό στάδιο του παιδιού, το οποίο εμπεριέχει μικρότερες ή μεγαλύτερες αλλαγές, έτσι και στο ζήτημα της «προτίμησης» ή της «απόρριψης» μπορεί να είναι απλά θέμα χρόνου για να λυθεί. Μέχρι τότε, όμως, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να σκεφτείτε ή να δοκιμάσετε.

Συμβουλές για τους γονείς

Καταρχήν, λέει η κ. Σφήκα, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι «οι γονείς δεν θα πρέπει να θεωρούν ότι απορρίπτονται από το παιδί και να αγχωθούν ότι δεν τους αγαπά και δεν τους θέλει -να μην το παίρνει προσωπικά. Το παιδί δεν απορρίπτει, αλλά μιλά μέσα από τη συμπεριφορά του, ενώ μπορεί ταυτόχρονα να παίζει και με τα όριά τους.
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι η αγάπη μέσα στην οικογένεια δεν είναι συναγωνισμός. Το παιδί αγαπά και τους δύο γονείς και οι δύο γονείς αγαπούν το παιδί. Κι αν κάποιος από τους δύο γονείς βιώνει απόρριψη, δεν θα πρέπει να εγκαταλείπει τις προσπάθειες να εκδηλώνει με κάθε τρόπο την αγάπη του προς το παιδί του.
Άλλωστε, δεν είναι μόνο η αγάπη που έχει ανάγκη το παιδί αλλά και ο χρόνος και η παρουσία του γονιού κοντά του. «Αν, για παράδειγμα, η μαμά αναλώνεται πολλές ώρες με τις καθημερινές δουλειές, π.χ. την εργασία της ή τις δουλειές του σπιτιού, μπορεί να μην έχει αρκετό κέφι για να παίξει με το παιδί. Αυτό μπορεί να κάνει τον άλλο γονιό να γίνει πιο αρεστός», εξηγεί η ψυχολόγος. Το ίδιο ισχύει αν είναι ο μπαμπάς αυτός που δεν αφιερώνει χρόνο για να ασχοληθεί με το παιδί. Και δεν αναφερόμαστε τόσο στον γονιό που λείπει πολλές ώρες από το σπίτι γιατί εργάζεται. «Στην περίπτωση αυτή το παιδί συνήθως τρέχει προς τον γονιό αυτόν, γιατί του έχει λείψει», λέει η κ. Σφήκα. Απόρριψη μπορεί να δεχτεί ο γονιός που είναι παρών στο σπίτι, αλλά απών από την επαφή του με το παιδί.
Γι'αυτό είναι σημαντικό να μοιράζεται και στους δύο γονείς ο χρόνος ενασχόλησης με το παιδί, όπως άλλωστε και οι δουλειές του σπιτιού. Προκειμένου, λοιπόν, η μαμά να περάσει περισσότερο χρόνο με το παιδί, μπορεί ο μπαμπάς να κάνει κάποιες δουλειές στο σπίτι, και αντίστροφα. «Και τελικά, καλύτερα ένα σπίτι που δεν είναι στην εντέλεια, παρά μία οικογένεια που δεν είναι ευτυχισμένη», λέει η ειδικός.
Στην προσπάθειά του να προσεγγίσει το παιδί ο γονιός που δέχεται την απόρριψη, δεν θα πρέπει να το δωροδοκεί για να τον επιθυμήσει, συμπληρώνει επίσης η κ. Σφήκα. Όπως και δεν θα πρέπει ποτέ οι γονείς να βάζουν το παιδί ανάμεσά τους σε διαφωνίες και να το βάζουν να πάρει το μέρος κάποιου. «Δεν θα πρέπει, δηλαδή, το παιδί να κληθεί να υποστηρίξει έναν γονιό», συμπληρώνει. Προσθέτει δε πως ούτε την θέση του παιδιού θα πρέπει να πάρει ο γονιός που δέχεται την απόρριψη. Αν, δηλαδή, το παιδί διώχνει και είναι επιθετικό π.χ. με τον μπαμπά, δεν θα πρέπει εκείνος να είναι εξίσου επιθετικός, να λέει στο παιδί π.χ. αφού δε με θέλεις, δεν σε θέλω κι εγώ!.
Εν τέλει, καταλήγει η κ. Σφήκα, έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά το πώς μπορεί να βιώσει και να αντέξει την απόρριψη. «Πολλές φορές το παιδί μας κάνει να αναβιώνουμε την παιδική μας ηλικία και την σχέση που είχαμε εμείς με τους δικούς μας γονείς. Και στο σημείο αυτό ο γονιός θα πρέπει να αρχίσει να αντιλαμβάνεται αν το 'πρόβλημα΄ που αντιμετωπίζει αφορά το παιδί ή εκείνον», λέει η ίδια.
Το παιδί μπορεί πολλές φορές να φέρει στον γονιό ξεχασμένες αναμνήσεις και συναισθήματα από τα δικά του παιδικά χρόνια (π.χ. είχε δεχτεί και εκείνος απόρριψη από κάποιον γονιό;), οι οποίες θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη στάση που θα κρατήσει αναφορικά με την απόρριψη του παιδιού.
Η απορριπτική στάση του παιδιού προς έναν γονιό και η προτίμησή του προς τον άλλον, λοιπόν, μπορεί να είναι απλά μία φάση στην εξελικτική του πορεία. Μεγαλύτερη σημασία ίσως χρειάζεται να δοθεί στη διαχείριση των συναισθημάτων του γονιού που απορρίπτεται, ειδικά αν νιώθει πληγωμένος, προκειμένου να διατηρήσει τον ακέραιο και γεμάτο αγάπη και τρυφερότητα ρόλο του.

«Θα το κάνω μετά, μαμά»: Αντιμετωπίστε την παιδική αναβλητικότητα

Τεράστιο και συχνό φαινόμενο η αναβλητικότητα σε μικρούς και μεγάλους.  Συμπεριφορά η οποία δημιουργεί συνέπειες και σ’ αυτόν που την κάνει και σε εκείνους που  σχετίζονται μαζί του. 

Γράφει η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχελάκη

Η αναβολή είναι ένας τρόπος κοινωνικά αποδεκτός να δηλώσει κανείς: «Δεν θέλω να το κάνω και δεν μπορείς να με κάνεις να το κάνω». Είναι ένας τρόπος να φαίνομαι «καλός» ενώ δεν σκοπεύω να είμαι.  Είναι ακόμη ένας τρόπος εκδίκησης ή αποφυγής καθηκόντων που μοιάζουν δύσκολα.  Είναι συχνά μια αυτοτιμωρία. Συνήθως οι άνθρωποι που αναβάλουν δεν ξέρουν το λόγο που κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά αυτή.  Ξέρουν βέβαια πόσο ταλαιπωρεί αυτούς και τους γύρω τους άσχετα αν δεν το παραδέχονται ή δεν κάνουν κάτι γι’ αυτό.  Τις περισσότερες φορές επιθυμούν να κάνουν αλλά ή δεν ξέρουν ή δεν μπορούν.  Ας έχουμε λοιπόν κατανόηση και ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον ως γονείς, να διευκολύνουμε τα παιδιά μας, να φύγουν από τη μάστιγα αυτή που αν εδραιωθεί για τα καλά, χρειάζονται αρκετές συνεδρίες σε ειδικούς, για να αλλάξει και φυσικά μόνον όταν ο ίδιος το θελήσει.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Επιτρέψτε στο παιδί σας να υποστεί τις συνέπειες της αναβολής του χωρίς να του υπενθυμίζετε τις υποχρεώσεις του.
  2. Αν αναβάλει ή ξεχνά και μετά είναι αναστατωμένο με τις συνέπειες ακούστε συμπάσχοντας.  Όχι με κηρύγματα και επαναλαμβάνοντας τη γνωστή φράση των γονιών «στο ‘λεγα εγώ!».  Και προ παντός  ΜΗΝ δώσετε λύση αναλαμβάνοντας μερίδιο ευθύνης.  Με άλλα λόγια, κάνοντας αντί για το παιδί για «να τελειώνουμε».  Χρειάζεται πολλές φορές «να πάθει για να μάθει».
  3. Μην του επιτρέπετε να ξεπερνά τις συνέπειες με συγνώμες είναι καλύτερα να πείτε: «Με τη συγνώμη δεν θα γίνει η δουλειά γρηγορότερα.  Τι θάλεγες να μιλήσουμε για το τι θα αισθάνεσαι αφού κάνεις τη δουλειά σου».
  4. Μη ρωτάτε ερωτήσεις που μπορούν να απαντηθούν με «ναι» και «όχι».  Είναι καλύτερα να πείτε: «Θα το κάνεις αυτό σε 5 λεπτά ή σε 10;».  Έτσι του δίνετε την επιλογή να αναλάβει την ευθύνη του.  Κάποιες φορές αυτό και μόνο είναι αρκετό.
  5. Όταν λέτε κάτι είναι καλύτερα να το εννοείτε.  Αν πάρετε την απάντηση «μετά», μπορείτε να πείτε «Το μετά  δεν είναι μια πιθανή απάντηση.  Κάντο τώρα και φώναξέ με να δω το πώς το έκανες».

Προτάσεις για το μέλλον

  1. Σκεφθείτε μήπως επιβάλετε πολύ συχνά τη γνώμη σας αντί να προσφέρετε επιλογές.
  2. Επιτρέψτε του να παίρνει μέρος στον προγραμματισμό.
  3. Μη δίνετε εντολές και περιμένετε να γίνουν όταν εσείς λείπετε.  Είναι καλύτερα οι δουλειές να γίνονται όταν είστε στο σπίτι για να μπορείτε να ενθαρρύνετε τη προσπάθεια.
  4. Ρωτήστε τον αν η αναβολή είναι πρόβλημα και για κείνον και αν χρειάζεται τη βοήθειά σας για να το λύσει.  Βοηθήστε στον προγραμματισμό. 
Καλό θα είναι να βοηθήσουμε τα παιδιά να καταλάβουν πως τα λάθη είναι ευκαιρείες για να μάθουμε και πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς τέλειος.  Αν διαπιστώσει το ίδιο το παιδί τι χάνει από τη συμπεριφορά του αυτή είναι πολύ πιθανό να θελήσει να τη διορθώσει.  Αν μπούμε σε μια μάχη ώστε να αποδείξουμε πόσο λανθασμένη συμπεριφορά είναι, μπορεί και να ενισχύσουμε την εδραίωσή της για πάντα. Πολλές περιπτώσεις αναβλητικότητας σε ενήλικες οφείλονται σε πιεστικές συμπεριφορές των γονιών τους σε μικρή ηλικία.  Αν είχαν οι γονείς επιμείνει λιγότερο ίσως και να είχε λυθεί το ζήτημα.
Ας σεβαστούμε τη διαφορετικότητα του καθενός μας.  Υπάρχουν περιπτώσεις που κάποιος μπορεί απλά να αφίνει κάτι για τη τελευταία στιγμή γιατί λειτουργεί καλύτερα κάτω από πίεση.  Δεν σημαίνει πως είναι αναβλητικός και κυρίως αφού είναι αποτελεσματικός δεν χρειάζεται να αλλάξει το χαρακτηριστικό του αυτό.  Είναι ο δικός του τρόπος και είναι δικαίωμά του να τον κρατήσει.  Επειδή μπορεί να είναι διαφορετικός από το δικό μας δεν σημαίνει ότι είναι λάθος.  Ας είμαστε καλοπροαίρετοι με τα χαρακτηριστικά που εκδηλώνουν τα παιδιά μας και ας μη δίνουμε μεγαλύτερη έμφαση από αυτή που χρειάζεται η κάθε συμπεριφορά. 

Η βροχή Λεοντιδών κορυφώνεται την Κυριακή

Άλλη μια «βροχή» από διάττοντες αστέρες, των Λεοντιδών, θα κορυφωθεί στο νυχτερινό ουρανό και της Ελλάδας, την Κυριακή 17 Νοεμβρίου. Αν και παραδοσιακά θεωρείται μια από τις πιο εντυπωσιακές βροχές, φέτος η πανσέληνος, που θα συμβεί την ίδια μέρα, θα «σβήσει» την πτώση των μετεώρων, με αποτέλεσμα η νυχτερινή παρατήρησή τους να μην γίνει υπό ευνοϊκές συνθήκες.

Οι Λεοντίδες συνήθως «δίνουν» 15 έως 40 «πεφταστέρια» ανά ώρα, ενώ κάθε περίπου 33 χρόνια εμφανίζουν μια κυκλική αποκορύφωση με εκατοντάδες μετέωρα την ώρα. Η πιο θεαματική χρονιά τους ήταν το 1966, όταν τα μετέωρα που έπεφταν, έφθασαν τις πολλές χιλιάδες ανά ώρα, θυμίζοντας κυριολεκτικά φωτεινή βροχή. Έτσι, στις 17 Νοεμβρίου 1966, στις κεντρικές και δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες δεκάδες χιλιάδες διάττοντες γέμισαν τον νυχτερινό ουρανό επί 20 τουλάχιστον λεπτά, με ρυθμό 200.000 έως 1 εκατ. διαττόντων κάθε ώρα.

Η εν λόγω βροχή διαττόντων φαίνεται να προέρχεται από τον αστερισμό του Λέοντα, από όπου πήρε και το όνομά της, αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για τα σωματίδια της σκόνης που έχει αφήσει πίσω της η ουρά του κομήτη Τέμπλ-Τατλ, η οποία περιοδικά διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης αποσυντίθεται αργά και έτσι σταδιακά δημιουργεί ένα κινούμενο «ποτάμι» υπολειμμάτων εκατομμυρίων χιλιομέτρων σε πλάτος και εκατοντάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων σε μήκος. Όταν τα απομεινάρια του κομήτη, που συνήθως έχουν βάρος μικρότερο του ενός γραμμαρίου, συναντούν το ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας του πλανήτη μας σε ύψος 80 έως 130 χιλιομέτρων, αυτά αναφλέγονται λόγω της τριβής. Η ανάφλεξη ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα δύο έως τριών μέτρων που φαίνεται από τη Γη και ονομάζεται διάττων, μετέωρο ή «πεφταστέρι». Ο κομήτης Τέμπλ-Τατλ ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο κάθε 33 χρόνια περίπου, οπότε πλησιάζει περισσότερο και τον πλανήτη μας.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου, Διονύση Σιμόπουλο, κάθε ημέρα πάνω από 100 τόνοι λεπτής διαστημικής σκόνης πέφτει πάνω στην επιφάνεια της Γης, χωρίς να γίνεται αντιληπτή από τους ανθρώπους.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οδηγός για τη ρύθμιση χρεών στην Εφορία

Φόρος εισοδήματος, τρεις φόροι για την ακίνητη περιουσία, τέλη κυκλοφορίας, φόρος πολυτελείας. «Βουνό» είναι οι φορολογικές υποχρεώσεις που καλούνται να τακτοποιήσουν τα νοικοκυριά μέχρι το τέλος του έτους. Μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και εμποροβιοτέχνες θα πρέπει να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να πληρώσουν μαζεμένους φόρους και τέλη.

Ομως εκατομμύρια νοικοκυριά υπό το βάρος της κρίσης και της δραστικής περικοπής των εισοδημάτων βρίσκονται ήδη σε οικονομικό αδιέξοδο και αδυνατούν να εξοφλήσουν τις οφειλές τους προς την εφορία με αποτέλεσμα να απειλούνται με κατασχέσεις μισθών, συντάξεων, καταθέσεων, ακινήτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων.

Για να αποφύγουν οι φορολογούμενοι που χρωστούν στο Δημόσιο ή όσοι δεν θα καταφέρουν να πληρώσουν εμπρόθεσμα τους φόρους τους έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίσουν τις οφειλές τους προς την Εφορία έως και σε 12 μηνιαίες δόσεις με την «πάγια ρύθμιση». Το «Εθνος» αποκαλύπτει σήμερα τα ψιλά γράμματα και τις παγίδες της πάγιας ρύθμισης για την τμηματική καταβολή οφειλών προς το Δημόσιο.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία και διαβάστε αναλυτικά το δημοσίευμα της εφημερίδας «Εθνος»:



ΠΗΓΗ: Εθνος

Παραδείγματα για τον νέο φόρο ακινήτων

Oι νέες αλλαγές στο σχέδιο που επεξεργάζονται βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ βρίσκουν κερδισμένους τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους και τους ιδιοκτήτες οικοπέδων. Αντίθετα διπλό φόρο θα κληθούν να πληρώσουν όσοι έχουν στην κατοχή τους ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω των 300.000 ευρώ.

Πιο αναλυτικά:

Σύμφωνα με τις αλλαγές, το νέο σύστημα συνδυάζει φόρο ανά τετραγωνικό ή ανά στρέμμα, ανάλογο δηλαδή του Έκτακτου Τέλους, με μια παραλλαγή του ΦΑΠ που θα κλιμακώνεται προοδευτικά και θα επιβάλλεται συμπληρωματικά σε όσους έχουν ακίνητη ατομική περιουσία με αντικειμενική αξία πάνω από 300.000 ευρώ.

•Για παράδειγμα
ο ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος 150 τ.μ. στην Ηρώδου Αττικού με το αρχικό σχέδιο θα πλήρωνε φόρο 2.550 ευρώ. Με την επιβολή του συμπληρωματικού φόρου θα πληρώσει 8.000 ευρώ (φόρος ανά τετραγωνικό συν συμπληρωματικός φόρος τύπου ΦΑΠ).

Ο συμπληρωματικός φόρος, δηλαδή ο νέος ΦΑΠ, δεν επιβάλλεται στα αγροτεμάχια και προβλέπει ατομικό αφορολόγητο 300.000 ευρώ. Ο πρώτος συντελεστής είναι 0,1%, ενώ ο ανώτατος συντελεστής είναι 1% αντί 2% για περιουσίες πάνω από 800.000 ευρώ.

Παράλληλα δεν επιβάλλεται φόρος για τα αγροτικά κτίσματα, όπως αποθήκες, μαντριά κλ.π.

•Για παράδειγμα μία αγροτική αποθήκη 300 τ.μ. στη Λακωνία με το αρχικό σχέδιο θα πλήρωνε φόρο 69 ευρώ, ενώ τώρα ο φόρος που αναλογεί στον ιδιοκτήτη είναι μηδενικός.

Επιπλέον, μειώνεται έως και 70% ο φόρος για τα χωράφια, βοσκότοπους, δασικές εκτάσεις.

•Για παράδειγμα ένα χωράφι στην Αργολίδα 1 στρέμματος θα πλήρωνε 6,48 ευρώ με το αρχικό σχέδιο, ενώ τώρα 2,2 ευρώ.

Μειώνεται μεσοσταθμικά 83% ο φόρος για τα οικόπεδα.

•Για παράδειγμα ιδιοκτήτης οικοπέδου 500 τ.μ. στο Χαλάνδρι πλήρωνε με το αρχικό σχέδιο 615 ευρώ και μετά τις τελευταίες αλλαγές θα κληθεί να καταβάλλει 105 ευρώ.

Χωρίς ουσιαστικές αλλαγές παραμένει ο φόρος στα κτίσματα που θα είναι μειωμένος από 4,4% έως 21,6% σε σχέση με το φετινό χαράτσι.

•Για παράδειγμα ιδιοκτήτης με διαμέρισμα 90 τ.μ. στην Αγ. Παρασκευή παλαιότητας 17 ετών πλήρωνε φέτος χαράτσι 505 ευρώ. Πλέον ο ενιαίος φόρος ακινήτων ανέρχεται σε 408 ευρώ όσο και με το αρχικό σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών.

Συγκεκριμένα ο κύριος φόρος για τα κτίρια κυμαίνεται από 2 έως 13 ευρώ/τ.μ. όντας μειωμένος κατά 16% μεσοσταθμικά από το Έκτακτο Τέλος, ενώ απαλλάσσονται πλήρως τα αγροτικά κτίσματα.

Στα οικόπεδα κυμαίνεται από 3 έως 9.000 ευρώ/στρέμμα, όντας μειωμένος κατά 83% μεσοσταθμικά από το σχέδιο του Ενιαίου Φόρου.

Στα αγροτεμάχια ο βασικός φόρος είναι 1 ευρώ/στρέμμα και 2 ευρώ/στρέμμα για τα όλα καλλιεργούμενα, ενώ διαμορφώνεται στα 2,2 ευρώ/στρέμμα για τα αρδευόμενα.

Οι μεγάλοι χαμένοι των τελευταίων αλλαγών είναι οι κάτοχοι οικοπέδων με κτίσμα που θα φορολογηθούν διπλά, καθώς και τα διαμερίσματα σε περιοχές με Τιμή Ζώνης άνω των 3.000 ευρώ/τ.μ.